دختری ازدواج کرد و به خانه شوهر رفت ولی هرگز نمی توانست با مادرشوهرش کنار بیاید و هر روز با هم جرو بحث می کردند
عاقبت یک روز دختر نزد داروسازی که دوست صمیمی پدرش بود رفت و از او تقاضا کرد تا ســــمی به او بدهد تا بتواند مادر شوهرش را بکشد
داروساز گفت اگر ســــم خطرناکی به او بدهد و مادر شوهرش کشته شود، همه به او شک خواهند برد، پس معجونی به دختر داد و گفت که هر روز مقداری از آن را در غذای مادر شوهر بریزد تا ســــم معجون کم کم در او اثر کند و او را بکشد و توصیه کرد تا در این مدت با مادر شوهر مدارا کند تا کسی به او شک نکند
دختر معجون را گرفت و خوشحال به خانه برگشت و هر روز مقـداری از آن را در غـذای مادر شوهـر می ریخت و با مهربانی به او می داد
هفته ها گذشت و با مهر و محبت عروس، اخلاق مادر شوهر هم بهتر و بهتر شد تا آنجا که یک روز دختر نزد داروساز رفت و به او گفت: آقای دکتر عزیز، دیگر از مادر شوهرم متنفر نیستم. حالا او را مانند مادرم دوست دارم و دیگر دلم نمی خواهد که بمیرد، خواهش می کنم داروی دیگری به من بدهید تا ســــم را از بدنش خارج کند
داروساز لبخندی زد و گفت: دخترم، نگران نباش. آن معجونی که به تو دادم ســــم نبود بلکه ســــم در ذهن خود تو بود که حالا با عشق به مادرشوهرت از بین رفته است.

نتیجه اخلاقی :دل چو به مهر تو مصفا شود، دیگر از آن کینه سراغی مباد

یک کشتی در یک سفر دریایی در میان طوفان در دریا شکست و غرق شد و تنها دو مرد توانستند نجات یابند و شنا کنان خود را به جزیره کوچکی برسانند. دو نجات یافته هیچ چاره ای به جز دعا کردن و کمک خواستن از خدا نداشتند. چون هر کدامشان ادعا می کردند که به خدا نزدیک ترند و خدا دعایشان را زودتر استجاب می کند، تصمیم گرفتند که جزیره را به ۲ قسمت تقسیم کنند و هر کدام در قسمت متعلق به خودش دست به دعا بر دارد تا ببینند کدام زود تر به خواسته هایش می رسد.
نخستین چیزی که هردو از خدا خواستند غذا بود. صبح روز بعد مرد اول میوه ای را بالای درختی در قسمت خودش دید و با آن گرسنگی اش را بر طرف کرد.اما سرزمین مرد دوم هنوز خالی از هر گیاه و نعمتی بود.

هفته بعد دو جزیره نشین احساس تنهایی کردند.مرد اول دست به دعا برداشت و از خدا طلب همسر کرد. روز بعد کشتی دیگری شکست و غرق شد و تنها نجات یافته آن یک زن بود که به طرف بخشی که مرد اول قرار داشت شنا کرد. در سمت دیگر مرد دوم هنوز هیچ همراه و همدمی نداشت.

مرد مسنی به همراه پسر ٢۵ ساله‌اش در قطار نشسته بود. در حالی که مسافران در صندلی‌های خود نشسته بودند، قطار شروع به حرکت کرد.
به محض شروع حرکت قطار پسر ٢۵ ساله که کنار پنجره نشسته بود پر از شور و هیجان شد. دستش را از پنجره بیرون برد و در حالی که هوای در حال حرکت را با لذت لمس می‌کرد فریاد زد: پدر نگاه کن درخت‌ها حرکت می‌کنن. مرد مسن با لبخندی هیجانی پسرش را تحسین کرد.
کنار مرد جوان، زوج جوانی نشسته بودند که حرف‌های پدر و پسر را می‌شنیدند و از حرکات پسر جوان که مانند یک کودک ۵ ساله رفتار می‌کرد، متعجب شده بودند.
ناگهان پسر جوان دوباره با هیجان فریاد زد: پدر نگاه کن دریاچه، حیوانات و ابرها با قطار حرکت می‌کنند.
زوج جوان پسر را با دلسوزی نگاه می‌کردند.
باران شروع شد. قطراتی از باران روی دست پسر جوان چکید.
او با لذت آن را لمس کرد و چشم‌هایش را بست و دوباره فریاد زد: پدر نگاه کن باران می‌بارد،‌ آب باران روی من چکید.
زوج جوان دیگر طاقت نیاورند و از مرد مسن پرسیدند: ‌چرا شما برای مداوای پسرتان به پزشک مراجعه نمی‌کنید؟!
مرد مسن در پاسخ گفت: ما همین الان از بیمارستان بر می‌گردیم. امروز پسر من برای اولین بار در زندگی می‌تواند ببیند ...
نتیجه اخلاقی : قبل از تحلیل هر اتفاقی هرگز زود قضاوت نکن

"برای دیباچه این مجله نوروزی هیچ مطلبی فرح انگیزترومناسب ترازیادآوری جشن های بی شمار قوم ایرانی ازدوران باستان تا امروزنیافتم.آیین هایی که هریک ریشه در خردواندیشه کهن مادران وپدران ماداردونمی توان زبان تحسین برپدیدآورندگانش بست.

برآن شدم تا تصاویری از طبیعت موجود در منزل پدری ام در روستایم را که طی یکی دو سال گذشته به تصویر کشیده ام را در وبم قرار دهم .نکته مهم این که اکثر عکسها با دوربین تلفن همراه N73 گرفته شده است.امیدوارم بپسندید.

میوه نیمه کال درخت کنار

چون چند روزیست که وبلاگ بنارانه بدلایلی فعالیت کمتری دارد برآن شدم تا دو تصویر ماهواره ای از روستایم برای شما به نمایش بگذارم تا دوستدارن  وبلاگ بنارانه از این طریق بیاد این وبلاگ باشند.البته  این وبلاگ تا سه یا چهار روز آینده بروزرسانی خواهد شد وفعالیت خود را با افتخار ادامه خواهد داد.بقیه عکس های ماهواره ای را هم بعدا" در این وبلاگ مشاهده خواهید کرد.

تصویر بالا مربوط به زیارتگاه امامزاده محمد ترک می باشد وتصویر پائین نمای کلی روستا می باشد

یک مرد میانسال آمریکایی به همراه دو فرزندش با سکنی گزیدن در بخشی از نوادا سال هاست این منطقه را کشور خود معرفی کرده است.
این مرد که همسرش را از دست داده، دارای دو پسر و سه قلاده سگ است و با احتساب حیوانات خانگی اش، جمعیت کشور او شش نفر است.
وی با اعلام مرز رسمی، نام کشورش را جمهوری مولوسیا گذاشته و قصد دارد به زودی وزرای دفاع و اطلاعاتش که همان فرزندانش باشند را به جهانیان معرفی کند.

طی سفری که در تاریخ ششم اسفند ماه به آبپخش داشتم سعی کردم  طبیعت زیبای آنجا مخصوصا" نخل های استوار دشتستان  را به تصویر بکشم تا قسمت کوچکی از عظمت خداوندی وهمچنین دشتستان را به شما نشان بدهم.انشاءاله مورد قبول شما قرار گیرد

در آخرین شب تبلیغات کاندیداهای نهمین دوره مجلس شورای اسلامی سری به شهر زدم تا شور وهیجان مردم را به تصویر بکشم.مردمی که از پیر وجوان،زن ومرد،دختر وپسر،کوچک وبزرگ ،از همه قشر آمده بودند.مردمی که بدون هیچ چشم داشتی ودعوتنامه ای به خیابان وستاد های کاندیداها آمده بودند وهر کس به نفع کاندیدای خود به شکلی تبلیغ می کرد،یکی عکس توزیع می کرد،دیگری باکاوری زرد رنگ با حک شدن نام کاندید مورد نظرش در پشت وروی آن،یکی با اسکیت وباز هم پوشیدن کاور سفید،ماشین هایی غرق در عکس ونوشته های تبلیغاتی،سخنرانی کاندیداها یکی پس از دیگری که واقعا" بانظم خاصی برگزار می شد،دوچرخه سوارانی که با پرچم به دور میدان فردوسی می چرخیدند .خلاصه شب زیبایی توسط مردم بوجود آمده بود.مردمی که همیشه نجیب وپاک بوده وهستند.امیدوارم مسئولین این صحنه ها رادیده باشند،که قطعا" دیده اند،وفکری به حال این مردم کنند.باید با جان ودل به این مردم خدمت کرد ومطالبات به حقشان را به رده های بالاتر گوشزد کردواز آنها دفاع کرد.باید محرومیت را از چهره شهر ودیارمان با همت مردم ومسئولین زدود.به امید آن روزکه انشاءاله این امر محقق شود.عکسها را با هم می بینیم،امیدوارم توانسته باشم قطره ای از این دریا را به شما نشان داده باشم.

از راست آقایان کربلایی ناصر سلیمی،کربلایی آخوند ابراهیم زمانی،امان اله ابراهیمی ومحمد غلامی در حال قرعه کشی مسابقه در جشن دهه فجر21بهمن ماه 1390